โปรดเรียกขานฉันด้วยนามอันแท้จริง

Please ...

(20250615_3 การพระศาสนา)

ตอนเลิกงานเมื่อวานนี้ ผมไม่มีอะไรทำ

เพราะอะไร ๆ น้องเขาวางไว้หมดแล้ว

ก็เลยไปม้วนเก็บเสื่อในลานหินโค้ง

" ... ขอผมช่วยเก็บด้วยได้ไหมครับ ... "

หนุ่มคนหนึ่งเข้ามาถามโดยไม่รอคำตอบ

แล้วคนนั้นคนนี้ก็ลงมือม้วนเก็บคนละม้วนจบหมดในทันที

ขณะที่บนโถงก็มีคนช่วยเก็บเก้าอี้กันพักเดีบวเรียบร้อย

" ... เคยมาที่นี่ไหมครับ ... "

ผมถามหนุ่มอีกคนที่ม้วนเสื่ออยู่ข้าง ๆ

" ... ไม่เคย เพิ่งรู้ว่ามีที่กรุงเทพด้วย

ผมก็อ่านหนังสือของท่านครับ ... " คือคำตอบ

จากนั้นไปนั่งรอกะว่าจะสวัสดีและขอบคุณ Boy Imagine อีกรอบ

แต่คนต่อคิวขอลายเซ็นและถ่ายรูปยาวมาก

ก็เลยนั่งอิ่มใจอยู่บนหินที่กลางโถง

ถามสองหนุ่มที่นั่งคุยกันอยู่ข้าง ๆ ว่าเพลงส่งท้ายชื่ออะไร

เห็นมีคนขอ กวงก็ย้ำ แถมบอยเล่าถึงองค์ดาไลลามะก่อนจะร้อง

พอน้องเขาบอกก็โอ้วเลยครับ

" ... มาครั้งแรก ชอบมาก ๆ ครับ งานดีมาก ... "

จากนั้นการยังไม่จบลง

มีคนมาขอป้ายเอาไปเป็นที่ระลึกไกลถึงนครปฐม

เช้านี้มีคนเอาบัตรไปใส่กรอบทองโพสต์บอกกัน

นี้น่าเป็นอีกแนวงานธรรมกันไหมครับผม

๑๕ มิถุนา ๖๘ ๑๕๒๖ น

บนนกลงนคร

https://youtu.be/IX7Zx4dCHhA?si=hGd94D3SItm93Q2q

ฉันเดินทาง มาจากขอบฟ้า ที่แสนไกล

เดินทางมายาวไกล มาเพื่อให้ อภัยเธอ

หากที่ตรงนั้นยังพอมีความหวังก็ขอให้ตัวฉัน

ได้หว่านเมล็ดพันธุ์แห่งความรักนั้นให้กับเธอ

เพื่อให้เธอรู้ ว่าที่ตรงนั้นยังมีฉันขับขาน

ท่ามกลางไฟสงคราม จะมีดอกไม้งอกงาม

กลางเปลวเพลิง 

พรุสัญญาณกระจ่างฟ้า

เด็กน้อยยิ้มร่า ปรบมือตาม

ด้วยเสียง คำรามปืน แล้วเด็กน้อยคนนั้นก็ตาย

ความกลัวในใจทหาร ดั่งหมอกหนา ยามค่ำคืน

เด็กน้อย ออกมายืน จึงถูกคิดว่าเป็นศัตรู

อีกทารกน้อย ท่ามกลางเปลวไฟ

ถูกมัดไว้ กับซากเรือ

ทหาร เข้าไปช่วยเหลือ

จึงระเบิดตาย ไปพร้อมกัน

เมื่อความชิงชัง เกิดขึ้นมาภายในใจ

ความไว้ใจ.. ก็ไม่มี

ทารกน้อย หนึ่งขวบปี

ยังถูกใช้เป็นกลอุบาย

มองทางนั้น เธอเห็นนั่นไหม

น้องชาย จูงพี่ชายมา

พี่นั่งล้อไม้ ถูกยิงที่ขา

จูงกันมา ขอน้ำกิน

ไม่มีน้ำ ไม่มีอาหาร แม่จ๋า หนูหิวจังเลย

หลับตาลง เถิดลูกเอ๋ย หลับไปให้ชั่วนิรันดร์

สิ่งใดหนอ สิ่งใดกันที่ ผลักดันเรามาถึงจุดนี้

ไอคนนั้น เจ้าคนนี้ หรือความโกรธแค้นในใจ

หยุดก่อน.. เพื่อนเอ๋ย.. ศัตรูของเราไม่ใช่เขา

หยุดก่อน.. เพื่อนเอ่ย..

ศัตรูของเรา..       ไม่ใช่มนุษย์คนใด

เพราะศัตรู.. ที่แท้จริง

ของเรา คือความโกรธแค้น

คือศัตรู.. ที่แท้จริงของพวกเรา      

จะไม่ต่อ.. ลมหายใจ..

ของสงคราม ด้วยความโกรธแค้น

จะไม่รับเอาความโกรธแค้น

ไม่ส่งต่อความเกลียดชัง

ในยามใดเพลิงไฟ ท่วมฟ้า

ไปทุกทิศ ในจักรวาล

ยามนั้นขอให้เธอเรียกขาน

เอ่ยนามความรักแห่งฉัน

อย่าไปมัวกังวล เพียงพรุ่งนี้เช้า

มัวเศร้าใจ เรื่องเมื่อวาน

สิ่งนั้นมันจะกั้นขวาง

จนเธอพลาดความงดงาม

ของเวลานี้.. ที่ตรงนี้.. ขณะนี้ในห้วงเวลา

เพราะฉันไม่ได้กำลังจะมา ฉันไม่ได้กำลังจะไป

ฉันอยู่ตรงนี้.. ขณะนี้..

เพียงแค่เท่านี้ที่บอกกับเธอ

รักฉัน.. ได้ไหมเธอ วินาทีนี้ เท่านั้น

เหมือนดั่งที่มารดา รักถนอมบุตร

ด้วยชีวิต เยี่ยงไร

หากเราฝึกให้มีใจ

ต่อคนทั้งปวงได้อย่างนั้น

เริ่มจากการรัก คนที่เรารัก

ไปจนถึงรักแม้คนที่ชัง

จนกล้าที่จะรัก แม้คนที่มุ่งหวัง

ทำร้ายตัวเราได้อย่างนี้

ผู้ที่มีรัก คือผู้เข้มแข็ง

ผู้เข้มแข็งคือไม่มีความกลัว

ผู้ที่ยังมีความกลัว

ไม่อาจ มีความรักและให้อภัย

ถึงแม้ว่ารัก มันจะยากเย็น

เกลียดชังมันจะง่ายดาย

แต่ในลมหายใจสุดท้าย

เธอจะตาย.. พร้อมสิ่งใด

ฉันเดินทาง มาจากขอบฟ้า ที่แสนไกล

เดินทางมายาวไกล มาเพื่อให้ อภัยเธอ

หากที่ตรงนั้นยังพอมีความหวังก็ขอให้ตัวฉัน

ได้หว่านเมล็ดพันธุ์แห่งความรักนั้นให้กับเธอ

เพื่อให้เธอรู้ ว่าที่ตรงนั้นยังมีฉันขับขาน

ที่กลางไฟสงคราม จะมีดอกไม้งอกงาม

ก็เพียงแค่เราลองมองกันและกัน

ด้วยความสัมพันธ์อันแท้จริง

ฉันดำรงอยู่ในตัวเธอ เธอดำรงอยู่ในตัวฉัน

เมื่อเธอทุกข์ ฉันนั้นจึงทุกข์ เราสุขอยู่ในกัน..

เพราะเราต่าง เป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน

โปรดเรียกขานฉันด้วยนามอันแท้จริง

เพราะเราต่างเป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน

โปรดเรียกขานฉันด้วยนามอันแท้จริง

https://www.facebook.com/photo/?fbid=1828278824733898&set=pcb.1828279871400460