Skip to main content

facebook search

หลักธรรม หลักฐานพุทธศาสนา รอยลูกปัด หลักฐานสุวรรณภูมิ ถิ่นธรรมเมืองนคร และ เที่ยวมีเรื่องกับหมอบัญชา
19 November 2026

20261114_2 #ซูตงพอ ปาร์ตี้มีเต้นแร็ป #XuTongPor RabParty

#ซูตงพอ ปาร์ตี้มีเต้นแร็ป

#XuTongPor RabParty

(20261114_2 เพื่อแผ่นดินเกิด)

คืนวานนี้ออกจากงาน #MuseumExpo

แล้วก็กินกับกิน รวมทั้งเดินเที่ยวถนนคนเดินด้วย

ตอนสองทุ่มเขาพามาดูนี้ ที่โรงละครขนาดใหญ่

เป็นละครเพลงที่ผสมผสานอย่างยอดเยี่ยม

ผูกเรื่องให้สนุกคือมีสาวน้อยคนหนึ่งค้นประวัติแล้วดาวน์โหลดออนไลน์

จนเธอหลุดเข้าไปในสมัยโน้น แล้วพบเจอซูตงพอที่ถูกเนรเทศมาอยู่ที่เกาะไหหนาน

มีบทสนทนาและเรื่องราวสารพัด

เช่นเธอก็ถามตามวิสัยสาวน้อยสมัยนี้

ฝ่าซูตงพอก็ตอบและร่ายกวีเป็นเพลงตามที่เคยแต่งไว้

มีหลายฉากประทับใจและสนุกมาก

เช่นฉากสาวน้อยชวนซูตงพอกับชาวไห่หนานเมื่อ ๑๐๐๐ ก่อนร้องเพลงประพันธ์ของซูตงพอ

เป็นทำนองแร็ปและเต้นกันด้วย

นี้ครับประวัติซูตงพอจากวิกิพีเดียแปลไทย ๕๕๕

ส่วนตอนเต้นแร็ปและอื่น ๆ เขาห้ามถ่ายตลอดการแสดว

ยกเว้นตอนจบ finale นี้ที่เปิดให้ถ่ายได้ครับ

ตอนเริ่มต้นมีหลายคนดื้อถ่าย เขาส่องเลเซอร์เตือนรายคนเลยครับ

๑๔ พฤศจิกา ๖๙ ๐๙๔๐ น

บนรถลงใต้ไห่หนาน

#ซู่ซือ ( ภาษาจีน:蘇軾; 8 มกราคม 1037 – 24 สิงหาคม 1101) นามรองว่า จื่อจ้าน (子瞻) นามศิลปะว่า เจ้าฟ้า ตงโป (東坡居士) เป็นนักปราชญ์ข้าราชการนักกวี นักเขียน นักเขียนอักษรวิจิตร จิตรกร และนักชิมอาหารชาวจีนในสมัยราชวงศ์ซ่ง [ 3 ]

เกิดในตระกูลนักวรรณกรรมที่มีชื่อเสียงในเมืองเหม่ยโจวเขาเป็นบุตรชายของซู่ซุนและเป็นพี่ชายของซู่เจ๋อ แม้จะมีความทะเยอทะยานในตำแหน่งสูง แต่เขากลับตกเป็นเป้าหมายซ้ำแล้วซ้ำเล่าในการต่อสู้แย่งชิงอำนาจระหว่างฝ่ายปฏิรูปและฝ่ายอนุรักษ์นิยมในราชสำนัก

เขาใช้เวลาส่วนใหญ่ในอาชีพการงานอยู่ในช่วงลี้ภัย ซึ่งในช่วงเวลานั้นผลงานวรรณกรรมของเขาเฟื่องฟู

ซูเป็นบุคคลสำคัญในวงการวรรณกรรมและศิลปะของจีน เขาทิ้งผลงานมากมายที่มีอิทธิพลอย่างยั่งยืนทั่วโลก ที่ใช้ภาษาจีน งานเขียนร้อยแก้วของเขามีหลากหลาย ตั้งแต่ปรัชญา เทคนิค ไปจนถึงการทำอาหาร ทำให้เขาได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในแปดปรมาจารย์แห่งราชวงศ์ถังและซ่งบทกวีของเขามีความโดดเด่นด้วยพลังและความกล้าหาญ ในด้านการเขียนพู่กัน

เขาได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในสี่ปรมาจารย์แห่งการเขียนพู่กันสมัยซ่ง ในฐานะจิตรกร เขาเป็นที่รู้จักจากภาพไม้ไผ่และหินที่ผุกร่อน โดยเน้นการถ่ายทอดจิตวิญญาณมากกว่าความเหมือนจริงภายนอก

ชีวิตช่วงต้นและการศึกษา

ซู ซือ เกิดที่เหม่ยซานใกล้ภูเขาเอ๋อเหมยใน มณฑล เสฉวนชื่อจริงของเขาคือ ซือ (軾) ซึ่งหมายถึงราวขวางด้านหน้าของรถม้า บิดาของเขา ซู ซุน กล่าวว่า ราวขวางนี้ แม้จะเป็นส่วนประกอบสำคัญของรถม้า แต่กลับดูเรียบง่ายและไม่โดดเด่น เขาหวังว่าซู ซือ ผู้มีความสามารถและพูดจาตรงไปตรงมา จะเรียนรู้ที่จะควบคุมตนเอง แต่น่าเสียดายที่ซู ซือ ไม่ได้ใส่ใจคำแนะนำของบิดาอย่างเต็มที่ และนิสัยที่โดดเด่นของเขานำพาเขาไปสู่เส้นทางอาชีพที่วุ่นวาย[ 4 ​​]

การศึกษาในวัยเด็กของซูซือได้รับการดูแลโดย นักบวช ลัทธิเต๋าที่โรงเรียนในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง เมื่อเขาอายุได้ 10 ขวบ การศึกษาของเขาก็เปลี่ยนไปเป็นการเรียนที่บ้าน โดยในช่วงแรกได้รับการแนะนำจากมารดาของเขาคือเลดี้เฉิง และต่อมาโดยบิดาของเขาคือซูซุน ตลอดระยะเวลากว่าสิบปี ซูซุนได้อุทิศตนให้กับการศึกษาวรรณกรรมคลาสสิก ปรัชญา และตำราประวัติศาสตร์อย่างครอบคลุม พร้อมทั้งให้คำแนะนำแก่บุตรชายวัยรุ่นทั้งสองของเขาในการเตรียมตัวสอบราชการ[ 5 ]

ซู่ซือแต่งงานตอนอายุ 17 ปี ซู่ซือและน้องชายของเขา ซู่เจ๋อ มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกันมาตั้งแต่เด็ก[ 6 ]

อาชีพอย่างเป็นทางการ

ความสำเร็จและชื่อเสียงในเบื้องต้น

ในปี พ.ศ. 2490 เมื่ออายุ 19 ปี ซู่ซือและซู่เจ๋อ น้องชายของเขาสอบผ่าน การสอบราชการระดับสูงสุดและได้รับยศจินซือซึ่งเป็นคุณสมบัติเบื้องต้นสำหรับการดำรงตำแหน่งราชการระดับ สูง [ 7 ] ความสำเร็จของเขาตั้งแต่อายุยังน้อยดึงดูดความสนใจของจักรพรรดิเหรินจงและบุคคลสำคัญทางวรรณกรรม อย่าง โอวหยางซิวซึ่งต่อมาได้กลายเป็นผู้อุปถัมภ์ของตระกูลซู

โอวหยางเป็นที่รู้จักกันดีในฐานะผู้ชื่นชมซู่ซุนบิดาของซู่ซือ โดยรับรองรูปแบบวรรณกรรมของเขาในราชสำนักและกล่าวว่าไม่มีใครทำให้เขาพอใจมากไปกว่านี้ เมื่อมีการสอบจินซือในปี พ.ศ. 2490 โอวหยางซิวได้กำหนดให้ผู้เข้าสอบเขียนใน รูปแบบ ร้อยแก้วโบราณเมื่อตอบคำถามเกี่ยวกับคัมภีร์ขงจื๊อ พี่น้องตระกูลซู่ได้รับเกียรติสูงจากคำตอบที่ถือว่าไร้ที่ติและมีชื่อเสียง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเนื่องจากผลงานที่โดดเด่นของซู่ซือในการสอบพระราชกฤษฎีกา ในปี พ.ศ. 2404 [ 8 ]

ตำแหน่งราชการประจำจังหวัด

ตั้งแต่ปี 1060 และตลอด 20 ปีต่อมา ซู่ซือดำรงตำแหน่งราชการหลายตำแหน่งทั่วประเทศจีน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเมืองหางโจวซึ่งเขารับผิดชอบในการสร้างทางเดินเท้าข้ามทะเลสาบซีหูซึ่งยังคงใช้ชื่อว่าซู่ตี้ (蘇堤, 'ทางซู่') เขายังเคยดำรงตำแหน่งผู้พิพากษาในเขตมีซึ่งปัจจุบันอยู่ในอำเภอจูเฉิง มณฑลชานตง ต่อมาเมื่อเขาดำรงตำแหน่งผู้ว่าการเมืองซูโจวเขาได้เขียนบันทึกถึงราชบัลลังก์ในปี 1078 เพื่อร้องเรียนเกี่ยวกับสภาพเศรษฐกิจที่ย่ำแย่และศักยภาพในการก่อกบฏด้วยอาวุธในเขตอุตสาหกรรมหลี่กัว ซึ่ง เป็นที่ตั้ง ของ อุตสาหกรรมเหล็กของจีนส่วนใหญ่[ 9 ] [ 10 ]

ผู้ลี้ภัยทางการเมือง

บทความหลัก: การพิจารณาคดีกวีที่ซู่ซือมักขัดแย้งกับกลุ่มการเมืองที่นำโดยหวังอันซือ ซู่ซือเคยเขียนบทกวีวิพากษ์วิจารณ์การปฏิรูปของหวังอันซือ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการผูกขาดอุตสาหกรรมเกลือของ รัฐบาล [ 11 ] การครอบงำของกลุ่มปฏิรูปในราชสำนักทำให้กลุ่มนโยบายใหม่มีอำนาจมากขึ้น ในการเนรเทศซู่ซือในข้อหาอาชญากรรมทางการเมือง ข้อกล่าวหาคือซู่ซือวิพากษ์วิจารณ์จักรพรรดิ ในความเป็นจริงบทกวีของเขามุ่งเป้าไปที่การวิพากษ์วิจารณ์การปฏิรูปของหวังอันซือ หวังอันซือไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการกระทำนี้ต่อซู่ซือ เพราะเขาเกษียณจากชีวิตราชการในปี 1076 และสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับซู่ซือ[ 11 ]

การเดินทางเนรเทศครั้งแรกของซู่ซือ (1080–1086) ไปยังเมืองหวงโจวมณฑลหูเป่ย ตำแหน่งนี้มีชื่อเรียกแต่ไม่มีเงินเดือน ทำให้ซู่ซือยากจน ในช่วงเวลานี้ เขาเริ่มฝึกสมาธิแบบพุทธศาสนาด้วยความช่วยเหลือจากเพื่อน ซูได้สร้างที่อยู่อาศัยขนาดเล็กบนที่ดินแปลงหนึ่งในปี พ.ศ. 2424 [ 12 ] ซูซืออาศัยอยู่ที่ฟาร์มชื่อตงโป ('เนินเขาตะวันออก') ซึ่งเป็นที่มาของนามปากกาทางวรรณกรรมของเขา[ 13 ]

ขณะถูกเนรเทศไปยัง มณฑล หูเป่ยเขาเริ่มชื่นชอบพื้นที่ที่เขาอาศัยอยู่ บทกวีหลายบทที่ถือว่าดีที่สุดของเขาถูกเขียนขึ้นในช่วงเวลานี้[ 7 ] ผลงานการเขียนพู่กันที่มีชื่อเสียงที่สุดของเขาฮั่นซือเทียนก็ถูกเขียนขึ้นที่นั่นเช่นกัน ในปี พ.ศ. 2429 ซูซือและรัฐบุรุษที่ถูกเนรเทศคนอื่นๆ ทั้งหมดถูกเรียกตัวกลับไปยังเมืองหลวงเนื่องจากการขึ้นครองอำนาจของรัฐบาลใหม่[ 14 ]

อย่างไรก็ตาม ซูถูกเนรเทศเป็นครั้งที่สอง (พ.ศ. 2437-2443) ไปยังหุยโจวและตานโจว มณฑลไห่หนาน [ 7 ] ในปี พ.ศ. 2431 สถาบันตงโปในไห่หนานถูกสร้างขึ้นบนที่ตั้งของที่อยู่อาศัยที่เขาอาศัยอยู่ขณะถูกเนรเทศ

แม้ว่าการทะเลาะวิวาททางการเมืองและการต่อต้านมักจะแบ่งเหล่าเสนาบดีในราชสำนัก ...

อ่านต่อภาษาต่างชาตินะครับ ...

Although political bickering and opposition usually split ministers of court into rivaling groups, there were moments of non-partisanship and cooperation from both sides. For example, although the prominent scientist and statesman Shen Kuo (1031–1095) was one of Wang Anshi's most trusted associates and political allies, Shen nonetheless befriended Su Shi. Su Shi was aware that it was Shen Kuo who, as regional inspector of Zhejiang, presented Su Shi's poetry to the court sometime during 1073–1075 with concern that it expressed abusive and hateful sentiments against the Song court.[15] It was these poetry pieces that Li Ding and Shu Dan later utilized in order to instigate a law case against Su Shi, although until that point Su Shi did not think much of Shen Kuo's actions in bringing the poetry to light.[15]

The final years

In 1100, Su received a pardon and was posted to Chengdu, after a long period of political exile. However, he died in Changzhou, Jiangsu after his period of exile while en route to his new assignment in the year 1101.[7] Su Shi was 64 years old.[14]

After his death he gained even greater popularity, as people sought to collect his calligraphy, depicted him in paintings, marked his visit to numerous places with stone inscriptions and built shrines in his honor.[7] He was also depicted in artwork made posthumously, such as in Li Song's (1190–1225) painting of Su traveling in a boat, known as Su Dongpo at Red Cliff, after Su Song's poem written about the 3rd-century battle.[7]

https://www.facebook.com/photo/?fbid=2271281357100307&set=pcb.2271282227100220

https://www.facebook.com/100026553936607/videos/pcb.2271282227100220/996032729631584

141102114110221411023141102414110251411026